احمدی، بابک (1380). ساختار و تأویل متن. تهران: نشر مرکز.
پیرزاد، زویا (1388). سه کتاب. تهران: نشر مرکز.
داوری، شادی و هلن گیونشویلی (1392). تثبیت ترتیب کلمه در زبان فارسی: معیار دستوریشدگی. در: مجموعه مقالات نخستین همایش زبانها و گویشهای ایرانی. به کوشش: مهرداد نغزگوی کهن. تهران: نشر نویسه.
داوری، شادی (1392). معینشدگی در زبان فارسی. رسالۀ دکتری زبانشناسی. دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات تهران.
نجفی، ابوالحسن(1378). فرهنگ فارسی عامیانه. تهران: نشر نیلوفر.
نغزگوی کهن، مهرداد (1387). بررسی فرآیند دستوریشدگی در فارسی جدید. دستور (ویژهنامۀ نامۀ فرهنگستان)، پیاپی 4، 3-24.
نغزگوی کهن، مهرداد (1389). چگونگی شناسایی موارد دستوریشدگی. مجلۀ پژوهشهای زبان و ادبیات تطبیقی، ش 2، 149-165.
Aijmer, Karin (2007). The Interface between Discourse and Grammar: The Fact is that. In: A. Celle & R. Huart (Eds.). Connectives as Discourse Landmarks. Amsterdam: John Benjamins.
Biber, D., S. Johansson, G. Leech, S. Conrad, & E. Finegan. (1999). Longman Grammar of Spoken and Written English. London: Longman.
Fraser, B. (1988). Types of English Discourse Markers. Acta Linguistica Hungarica, 38, 19-33.
Heine, B. (2013). On Discourse Markers: Grammaticalization, Pragmaticalization, or Something Else? Linguistics, 51(6), 1205–47.
Lehman, C. (1985). Grammaticalization: Synchronic Variation and Diachronic Change. Lingua e Stilo, 20, 303-318.
Levinson, S. (1983). Pragmatics. Cambridge: Cambridge University Press.
Schmid, H. J. (2000). English Abstract Nouns as Conceptual Shell: From Corpus to Cognition. Berlin and New York: Mouton de Gruyter.
Thompson, S. A. (2002).Object Complements and Conversation towards a Realistic Account. Studies in Language, 26(1), 125–64.
Traugott, E. (1995). The Role of the Development of Discourse Markers in a Theory of Grammaticalization. In: D. Stein and S. Wright (Eds.). Subjectivity and Subjectivisation: Linguistic Perspectives, (pp. 31-54). Cambridge: Cambridge University Press.
)