آرام، یوسف و مهرداد مشکین فام (1396). بررسی گفتماننماهای تأکیدی در زبان فارسی با تکیه بر سه فیلم تلویزیونی. زبان فارسی و گویشهای ایرانی، سال دوم، دورۀ اول، شمارۀ پیاپی 3، 41-63.
آرام، یوسف و مهرداد مشکین فام (1397). بررسی پیکرهبنیاد گفتماننمای «خُب» در زبان فارسی. زبانشناسی اجتماعی، دورۀ 1، شمارۀ 3، پیاپی 3، 9-21.
انوری، حسن و حسن احمدی گیوی (1370). دستور زبان فارسی. تهران:انتشارات فاطمی.
ذوقدار مقدم، رضا و محمد دبیرمقدم (1381). نقشنماهای
گفتمان، مقایسۀ نقشنمای but در زبان انگلیسی با نقشنمای امّا در زبان فارسی. پژوهش زبانهای خارجی، شمارۀ 12، 55-76.
غیاثیان، مریم سادات و حکیمه رضایی (1393). بررسی نقشنماهای کلامی فارسی در مکالمات دو زبانههای ارمنی- فارسی. زبان شناخت. سال پنجم، دورۀ 9، شمارۀ اول، 125-147.
مقدم کیا، رضا (1383). «بعد»، نقشنمای گفتمان در زبان فارسی. نامۀ فرهنگستان، دورۀ 6، شمارۀ 3، 81-98.
Al Rousan, R., Al Harahsheh, A., & Huwari, F. (2020). The pragmatic functions of the discourse marker “Bas” in Jordanian spoken Arabic: Evidence from a corpus. Journal of Educational and social research, 10(1), 130-142.
Brinton, L. J. (1996). Pragmatic markers in English: Grammaticalization &discourse functions. Berlin: Mouton De Gruyter.
Fraser, B. (1996). Pragmatic markers. Pragmatics,6(2),167-190
Fraser, B. (1999).What are discourse markers? Journal of Pragmatics, 31, 931-952.
Fraser, B. (2006). Toward a theory of discourse marker. In:K. Fischer (Ed.), Approaches to discourse particles(pp. 189-204). Amsterdam: Elsevier.
Fraser, B. (2009). An account of discourse markers. International Review of Pragmatics, 1, 293-320.
Hansen, M. (1998). The function of discourse particles. Amsterdam: John Benjamin.
Qianbo, L. (2016). A case study on the pragmatic use of discourse markers. Canadian Social Science,12(11), 106-113.
Schiffrin, D. (1987). Discourse markers. Cambridge: Cambridge University Press.
Sun, W. (2013). The importance of discourse markers in English learning and teaching. Theory & Practice in Language Studies,3(11), 2136-2140
)