بای، علی (1395)، مقایسه نظریههای طنز زبانشناسی در طنز مطبوعاتی ایران، پایاننامه کارشناسی ارشد دانشگاه تهران.
تربتی، سروناز. مهدوی، مهران (1397)، تحلیل گفتمان انتقادی جوک در خصوص توافق هستهای؛ بازنمایی توافق هستهای در جوک فارسی، فصلنامه مطالعات رسانههای نوین، سال چهارم، شماره 15،ص 111-146.
زمانیان، ناصر (1386)، نقش ابـهام در لطیفههای زبان فارسی، پایاننامه کارشناسی ارشد دانشگاه تهران.
شریعتپناه، شاداب (1392)، تحلیل گفتمان وغ وغ ساهاب
بر پایۀ نظریة عمومی طنز کلامی و رویکرد اجتماعی - شناختی ون دایـک، پایاننامه کارشناسی ارشد دانشگاه فردوسی مشهد.
کرامتییزدی، سریرا (1388)، تـوصیف و بـررسی طـنز در مطبوعات زبان فارسی از سال ١٣٦٣ تا سال ١٣٨٨ بر اسـاس رویـکردهای کاربردشناختی، پایاننامه کارشناسی ارشد دانشگاه فردوسی مشهد.
مدرس خیابانی، شهرام. محرابی، حجت (1391)، بـررسی عـوامل زبانی مؤثر در شکلگیری طنز کلامی، مجموعه مقالات هشتمین همایش زبانشناسی ایران، ص 712-723.
Attardo, S. (2001). Humorous texts: A semantic and pragmatic analysis. Berlin, Germany: Mouton de Gruyter.
Attardo, S. (2005). Review of Phillip Glenn, laughter in interaction. 2003. Cambridge: Cambridge University Press. Humor: International Journal of Humor Research, 18(4), 422–429.
Attardo, S. (2008). A primer for the linguistics of humor. In V. Raskin (Ed.), The Primer of Humor Research (pp.101–156). Berlin, Germany: Mouton de Gruyter.
Attardo, S, .& Raskin, V. (1991). Script theory revis(it)ed: Joke similarity and joke representation model. Humor: International Journal of Humor Research, 4(3/4), 293–347.
Brône, G., Feyaerts, K., & Veale, T. (2006). Introduction: Cognitive linguistic approaches to humor. Humor: International Journal of Humor Research, 19(3), 203–228.
Raskin, V. (1985). Semantic mechanisms of humor. Dordrecht-Boston-Lancaster: D. Reidel.
)