بررسی نشانگر‌های بازخورد زبانی روان‌درمانگران در گفتمان درمانی بیماران دارای اختلال اضطراب تعمیم‌یافته با رویکرد درمانی شناختی-رفتاری

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری زبانشناسی بخش زبانهای خارجی و زبانشناسی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شیراز

2 بخش زبانهای خارجی و زبان‌شناسی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شیراز. شیراز، فارس، ایران

3 استاد بخش روانشناسی بالینی دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه شیراز

4 استاد زبانشناسی کاربردی بخش آموزش زبان انگلیسی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شیراز

10.30473/il.2020.49849.1324

چکیده

گفتمان درمانی نوع بخصوصی از گفتمان سازمانی است که در حین روان‌درمانی بیماران توسط روان‌درمان‌گران به کار گرفته می شود و بررسی این پدیده در پژوهش‌های جامعه‌شناسی زبان از اهمیت بسیاری برخوردار است. یکی از راهبردهای مهم ارتباطی در مکالمات روان‌درمانی، به کارگیری نشانگرهای بازخورد است. هدف از انجام پژوهش حاضر، توصیف انواع نشانگرهای بازخورد تولید شده توسط روان‌درمان‌گران زن و مرد در جلسات روان‌درمانی‌ بیماران دارای اختلال اضطراب تعمیم‌یافته است. روش به کار رفته در این پژوهش، براساس منطق پژوهش‌های کمی و کیفی و در چارچوب روش‌شناسی تحلیل مکالمه می‌باشد. گردآوری داده‌ها از طریق ضبط صدا و تصویر جلسات روان‌درمانی انجام گرفته است. پیکره زبانی مورد استفاده شامل 1333 نشانه بوده است که از مجموع 630 دقیقه مکالمات جلسات روان‌درمانی بدست آمده است. مهم‌ترین نتایج حاصل از این پژوهش عبارتند از: تعداد بازخوردهای زبانی تولیدشده توسط روان‌درمان‌گران مرد بیشتر از روان‌درمان‌گران زن بوده است. روان‌درمان‌گران زن بیشتر از بازخوردهای واژگانی و روان‌درمان‌گران مرد بیشتر از بازخوردهای غیرواژگانی استفاده نموده است. نقطه مرکزی تولید بازخوردها، در پایان جملات، پایان پاره‌گفتارها با آهنگ افتان و پس از مکث می‌باشد. در این پژوهش، «درک و پیگیری اظهارات مراجعان» به عنوان معنای کانونی و اصلی بازخوردها می‌باشد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات